11Grudzień2017

Autor: ks. Adam. Kategorie: Aktualności.

Przypominamy, że od 1 stycznia 2018 roku stare konto parafii w BPH będzie już nie czynne. W tym miejscu będzie funkcjonował Alior Bank z nowym numerem konta parafialnego 04 2490 0005 0000 4530 2207 3136. Prócz tego jest czynne drugi rachunek prowadzony przez Bank Spółdzielczy o numerze 64 8444 0008 0000 0084 9612 0001. Numery tych rachunków można znaleźć na stronie naszej parafii lub w każdej „Iskierce”.

0 

5Grudzień2017

Autor: ks. Adam. Kategorie: Aktualności.

Dnia 3.12.2017. W I Niedzielę Adwentu i początek nowego roku liturgicznego do naszej wspólnoty Liturgicznej Służby Ołtarza dołączyło 4 nowych ministrantów.

Serdecznie gratulujemy podjęcia służby przy Ołtarzu Pańskim, a także wyrażamy wielką wdzięczność rodzicom, którzy wspierali i wspierają swoje pociechy w sumiennym wykonywaniu obowiązku Ministranta.

0 

20Listopad2017

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO I ŚWIATOWY DZIEŃ UBOGICH

Autor: ks. Adam. Kategorie: Aktualności.

 

XXXIII Niedziela Zwykła
19 listopada 2017

 

Nie miłujmy słowem, ale czynem

 

1. «Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą!» (1J 3, 18). Te słowa Apostoła Jana wyrażają nakaz, od którego żaden chrześcijanin nie może się uchylić. Powaga, z jaką umiłowany uczeń przekazuje aż do naszych czasów polecenie Jezusa, jest jeszcze bardziej podkreślona przez kontrast zachodzący pomiędzy pustymi słowami, które często znajdują się w naszych ustach, a konkretnymi faktami, z jakimi mamy się zmierzyć. Miłość nie pozwala sobie na wymówki: kto zamierza kochać tak, jak kochał Jezus, powinien postępować zgodnie z Jego przykładem, i to przede wszystkim wtedy, kiedy jest wezwany do okazania miłości ubogim. Sposób, w jaki kocha Syn Boży, jest dobrze znany i św. Jan jasno o tym pisze. Miłość Syna Bożego opiera się na dwóch kolumnach: Bóg pierwszy nas umiłował (por. 1J 4, 10.19), dając całego siebie, również swoje życie (por. 1J 3, 16).

Taka miłość nie może pozostać bez odpowiedzi. Mimo, iż została ona dana jednostronnie i nie domaga się niczego w zamian, miłość ta rozpala serca tak bardzo, że jeśli ktoś jej doświadczy, to czuje się wezwanym, aby ją odwzajemnić pomimo własnych ograniczeń i grzechów. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy łaska Boga, Jego miłość miłosierna, jest przyjęta, na ile jest to tylko możliwe, w naszym sercu tak, że porusza ona naszą wolę oraz uczucia, kierując je w stronę zarówno Boga samego, jak i bliźniego. W ten sposób miłosierdzie, które wypływa z serca Trójcy Świętej, może dotrzeć i poruszyć nasze życie, wzniecając współczucie oraz angażując nas w dzieła miłosierdzia przeznaczone dla braci i sióstr, którzy znajdują się w potrzebie.

2. «Oto biedak zawołał, a Pan go usłyszał» (Ps 34[33], 7). Od zawsze Kościół rozumiał wagę tego wołania. Zaświadczają o tym już pierwsze strony Dziejów Apostolskich, gdy Piotr prosi o wybranie siedmiu mężów «pełnych Ducha i mądrości» (Dz 6, 3), aby zajęli się służbą ubogim. Z całą pewnością służba najbiedniejszym to jeden z pierwszych znaków, za pomocą którego wspólnota chrześcijańska pokazała się światu. Stało się tak dlatego, że wspólnota ta zrozumiała, iż życie uczniów Jezusa powinno wyrazić się poprzez braterstwo i solidarność w taki sposób, aby odpowiadały one głównemu nauczaniu Mistrza, który nazwał ubogich błogosławionymi i dziedzicami Królestwa Bożego (por. Mt 5, 3).

«Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby» (Dz 2, 45). To zdanie pokazuje, czym żywo przejmowali się pierwsi chrześcijanie. Ewangelista Łukasz, który pośród wszystkich świętych autorów najwięcej miejsca poświęca miłosierdziu, nie posługuje się żadną retoryką, kiedy opisuje zwyczaj dzielenia się pierwszej wspólnoty. Przeciwnie, opowiadając o tym, stara się przekazać słuchaczom w następnych pokoleniach, a zatem również i nam, abyśmy wspierali się w tym świadectwie i organizowali nasze działania na rzecz najbardziej potrzebujących. Tę samą naukę i z tą samą siłą przekazał nam Apostoł Jakub, który w swoim Liście używa równie mocnych i zdecydowanych wyrażeń: «Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym, którzy Go miłują? Wy zaś odmówiliście ubogiemu poszanowania. Czy to nie bogaci uciskają was bezwzględnie i nie oni ciągną was do sądów? […] Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy [sama] wiara zdoła go zbawić? Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba, a ktoś z was powie im: „Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta!” – a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała – to na co się to przyda? Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie» (Jk 2, 5-6.14-17).

3. Zdarzały się jednak chwile, w których chrześcijanie nie słuchali uważnie tego wezwania, zarażając się mentalnością światową. Duch Święty nie zaprzestał ich wzywać do tego, by trzymali wzrok utkwiony w tym, co jest istotne. On to powoływał wielu mężczyzn i wiele kobiet, którzy w różny sposób ofiarowali swe życie na służbę ubogim. Ileż to kart historii w ciągu tych 2000 lat zostało zapisanych przez chrześcijan, którzy z prostotą oraz pokorą, a także z wielkoduszną wyobraźnią miłości, służyli najbiedniejszym braciom!

Wśród nich wybija się przykład Franciszka z Asyżu, który doczekał się licznych naśladowców wśród świętych mężczyzn i kobiet na przestrzeni wieków. On nie zadowolił się tylko przytuleniem i daniem jałmużny trędowatym, ale poszedł do Gubbio, aby zamieszkać razem z nimi. On sam widział w tym spotkaniu przełom dla swojego powołania: «gdy żyłem w grzechu, widok trędowatych wydawał mi się bardzo przykry, ale Pan sam zaprowadził mnie do nich, a ja zwróciłem się ku nim z miłością. To, co początkowo wydawało mi się przykre, zamieniło się w słodycz duszy i ciała» (Testament św. Franciszka z Asyżu). Świadectwo to ukazuje przemieniającą siłę miłości oraz styl życia chrześcijańskiego.

Nie powinniśmy myśleć o biednych jako o odbiorcach dobrych działań wolontariuszy, którzy czynią to raz na tydzień, czy też o doraźnych gestach dobrej woli z naszej strony, które mają na celu uspokojenie naszego sumienia. Takie doświadczenia, choć nieraz ważne i pożyteczne dla uwrażliwienia na potrzeby braci oraz dla ukazania niesprawiedliwości, które leżą u ich podstaw, powinny nas jednak prowadzić do prawdziwego spotkania z ubogimi, a także do dzielenia się, które powinno stać się stylem naszego życia. Modlitwa, postępowanie na drodze ucznia oraz nawrócenie znajdują w miłości wspólnej potwierdzenie swojej autentyczności ewangelicznej. Tam też właśnie rodzi się radość oraz pokój ducha, ponieważ dotyka się własną ręką Ciała Chrystusa. Jeśli chcemy naprawdę spotkać Chrystusa, to konieczne jest, abyśmy dotknęli się Jego Ciała w ranach ubogich, w odpowiedzi na Komunię sakramentalną otrzymaną w Eucharystii. Ciało Chrystusa łamane podczas Świętej Liturgii pozwala nam się odnaleźć przez miłość wspólną w obliczach oraz w osobach najbiedniejszych braci i sióstr. Zawsze aktualne są słowa św. Biskupa Chryzostoma: «Jeśli chcecie uczcić Ciało Chrystusa, to nie lekceważcie Go dlatego, że jest nagie. Nie czcijcie Chrystusa Eucharystycznego jedwabnymi ozdobami zapominając o innym Chrystusie, który za murami kościoła jest nagi i cierpi z zimna» (por. Homilia in Matthaeum, n. 50,3-4, PG 58).

Dlatego też jesteśmy wezwani do wyciągnięcia ręki do biednych, do spotkania się z nimi, popatrzenia im w oczy, przytulenia, aby poczuli ciepło miłości, która przełamuje krąg samotności. Ich ręka wyciągnięta w naszą stronę jest również zaproszeniem do wyjścia z naszych pewności i wygód, i do rozpoznania wartości, którą ubóstwo ma samo w sobie.

4. Nie zapominajmy, że dla uczniów Chrystusa ubóstwo jest przede wszystkim powołaniem do naśladowania Jezusa ubogiego. Jest podążaniem za Nim i z Nim, drogą, która prowadzi do szczęśliwości Królestwa niebieskiego (por. Mt 5, 3; Łk 6, 20). Ubóstwo oznacza serce pokorne, które potrafi zaakceptować siebie jako ograniczone i grzeszne stworzenie, aby pokonać pokusę własnej wszechmocy, która zwodzi nas fałszywą obietnicą nieśmiertelności. To właśnie ubóstwo stwarza warunki do nieskrępowanego przyjęcia odpowiedzialności osobistych oraz społecznych, pomimo własnych ograniczeń, zawierzając bliskości Boga i wsparciu Jego łaski. Tak rozumiane ubóstwo jest miarą, która pozwala ocenić poprawne wykorzystanie dóbr materialnych, a także umożliwia przeżywanie relacji i uczuć bez egoizmu oraz zaborczości (por. KKK 2445).

Życie św. Franciszka niech stanie się dla nas przykładem, świadectwem autentycznego ubóstwa. On to właśnie, ponieważ miał wzrok utkwiony w Chrystusie, potrafił rozpoznać Go w biednych. Jeśli wiec pragniemy ofiarować nasz udział w skutecznej przemianie historii, przyczyniając się do prawdziwego rozwoju, to konieczne jest, abyśmy wsłuchali się w wołanie ubogich i zajęli się podnoszeniem ich z marginesu. Przypominam jednocześnie ubogim, którzy żyją w naszych miastach i w naszych wspólnotach, aby nie stracili sensu ubóstwa ewangelicznego, którym naznaczone jest ich życie.

5. Znamy ogromne trudności współczesnego świata, które utrudniają zidentyfikowanie ubóstwa w jasny sposób. A jednak ono staje nam codziennie przed oczami, widoczne w obliczach tysięcy osób naznaczonych bólem, wykluczeniem, nadużyciem, przemocą, torturami i więzieniem, wojną, pozbawieniem wolności i godności, ignorancją i analfabetyzmem, brudem i chorobami, brakiem pracy, handlem ludźmi i niewolnictwem, wygnaniem i biedą, przymusowymi przesiedleniami. Ubóstwo ma oblicze kobiet, mężczyzn oraz dzieci wykorzystywanych do podłych interesów, podeptanych przez przewrotną logikę władzy i pieniądza. Jakąż to bezlitosną listę, a przecież nigdy niekompletną, form ubóstwa jesteśmy tu zmuszeni przedstawić, będących owocem niesprawiedliwości społecznej, biedy moralnej oraz chciwości nielicznych, a także ogólnej obojętności!

Niestety, w naszych czasach, podczas gdy ukazuje się coraz bardziej ewidentne bezczelne bogactwo zgromadzone w rękach nielicznych uprzywilejowanych, któremu często towarzyszy bezprawie i agresywne wykorzystywanie godności ludzkiej, skandalem staje się rozprzestrzenianie się biedy na wielkie połacie społeczne na całym świecie. Wobec tego scenariusza nie można pozostać obojętnym albo, co gorsza, zrezygnowanym. Biedzie, która hamuje ducha inicjatywy tak wielu młodych ludzi, nie pozwalając im na znalezienie pracy; biedzie, która znieczula zmysł odpowiedzialności, doprowadzając do delegowania i szukania faworytyzmów; biedzie, która zatruwa źródła uczestnictwa i ogranicza przestrzenie profesjonalizmu, upokarzając w ten sposób zasługi tych, którzy pracują i produkują; wszystkim tym sytuacjom należy odpowiedzieć nową wizją życia i społeczeństwa.

Wszyscy ci biedni – jak zwykł mawiać Błogosławiony Paweł VI – należą do Kościoła poprzez «prawo ewangeliczne» (Przemówienie z okazji otwarcia II Sesji Soboru Watykańskiego II, 29 września 1963) i zobowiązują do opcji fundamentalnej na ich rzecz. Błogosławione zatem ręce, które otwierają się, by przyjąć biednych i pomóc im: to są ręce, które dają nadzieję. Błogosławione ręce, które pokonują bariery kultury, religii i narodu, wylewając oliwę pocieszenia na rany ludzkości. Błogosławione ręce, które się otwierają, nie prosząc nic w zamian, bez „jeśli”, bez „ale” i bez „być może”: to są ręce, które sprawiają, że na braci spływa Boże błogosławieństwo.

6. Na zakończenie Jubileuszu Miłosierdzia chciałem ofiarować Kościołowi Światowy Dzień Ubogich, aby wspólnoty chrześcijańskie na całym świecie stawały się coraz wyraźniejszym i konkretnym znakiem miłości Chrystusa do tych ostatnich i najbardziej potrzebujących. Pragnę, aby do całości obchodów innych Dni ustanowionych przez moich Poprzedników, które są już tradycją w życiu naszych wspólnot, był dołączony ten Dzień, jako znakomicie dopełniający je element ewangelicznego upodobania Jezusa w ubogich.

Zapraszam cały Kościół, mężczyzn i kobiety dobrej woli, do spojrzenia w tym szczególnym dniu na tych wszystkich, którzy wyciągają ręce wołając o pomoc i przyzywając naszej solidarności. To są nasi bracia i nasze siostry, stworzeni i kochani przez tego samego Ojca Niebieskiego. Dzień ten powinien zwrócić uwagę wierzących, aby przeciwstawili się kulturze odrzucenia i marnotrawstwa, a uczynili kulturę spotkania swoim stylem życia. Jednocześnie chciałbym również poprosić wszystkich, niezależnie od przynależności religijnej, o otwarcie się na wspólnotę z biednymi i na każdą formę solidarności z nimi jako konkretny znak braterstwa. Bóg stworzył niebo i ziemię dla wszystkich, niestety ludzie wznieśli granice, mury i ogrodzenia, zdradzając pierwotny zamysł i dar przeznaczony dla ludzkości, z której nikt nie miał być wykluczony.

7. Pragnę, aby wspólnoty chrześcijańskie, w tygodniu poprzedzającym Światowy Dzień Ubogich, który w tym roku przypada na 19 listopada (XXXIII Niedziela Zwykła w ciągu roku), zaangażowali się w przygotowanie wielu momentów przyjacielskich spotkań, naznaczonych solidarnością i konkretną pomocą. Będzie można zaprosić ubogich oraz wolontariuszy do wspólnego uczestnictwa w Eucharystii podczas tejże niedzieli, tak aby jeszcze bardziej autentyczną stała się celebracja Uroczystości Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, która przypadnie w kolejną niedzielę. Królowanie Chrystusa ukazuje się w pełni na Golgocie, kiedy to Niewinny jest przybity do krzyża, ubogi, nagi, pozbawiony wszystkiego, wciela i objawia pełnię miłości Boga. Jego totalne powierzenie się Ojcu, podczas gdy wyraża swoje zupełne ubóstwo, podkreśla moc tej Miłości, która go wskrzesi do nowego życia w dniu Paschy.

W tę właśnie niedzielę poświęconą ubogim, jeśli w naszej okolicy żyją biedni, którzy potrzebują pomocy i opieki, zbliżmy się do nich: niech to będzie odpowiednia chwila na spotkanie Boga, którego szukamy. Jak uczy nas Pismo Święte (por. Rdz 18, 3-5; Hbr 13, 2), przyjmijmy ich jako uprzywilejowanych gości przy naszym stole, aby mogli się stać mistrzami, którzy pomogą nam żyć spójnie wiarą. Niech nam pokażą w sposób rzeczowy, a często i radosny, poprzez ich zaufanie i gotowość przyjęcia pomocy, jak bardzo decydujące znaczenie ma życie tym, co istotne oraz umiejętność zdania się na Opatrzność Bożą.

8. U podstaw wielu konkretnych inicjatyw, które będą realizowane w tymże Dniu, niech będzie zawsze modlitwa. Nie zapominajmy, że Ojcze nasz jest modlitwą ubogich. Prośba o chleb wyraża bowiem powierzenie Bogu podstawowych potrzeb naszego życia. To, czego Jezus uczył nas w tej modlitwie, wyraża i zawiera w sobie wołanie tego, kto cierpi z powodu niepewności egzystencji oraz braku tego, co konieczne. Uczniom, którzy prosili Go o to, by nauczył ich modlić się, odpowiedział słowami ubogich, którzy zwracają się do Jedynego Ojca, w którym wszyscy się rozpoznają jako bracia. Ojcze nasz jest modlitwą, która wyraża się w liczbie mnogiej: chleb, o który prosimy, jest „nasz”, a to pociąga za sobą umiejętność dzielenia się, udziału i wspólnej odpowiedzialności. W tejże modlitwie wszyscy rozpoznajemy potrzebę przezwyciężenia każdej formy egoizmu, aby dostąpić radości wzajemnego przyjęcia.

9. Proszę moich Współbraci Biskupów, Kapłanów oraz Diakonów – którzy z powołania mają misję wspierania ubogich – proszę osoby konsekrowane, grupy, stowarzyszenia i ruchy, oraz całą rzeczywistość wolontariatu, aby zaangażowali się w ten Światowy Dzień Ubogich tak, by stał się on tradycją oraz konkretnym wkładem na rzecz ewangelizacji współczesnego świata.

Ten nowy, Światowy Dzień, niech się stanie silnym wezwaniem dla naszego wierzącego sumienia, abyśmy byli coraz bardziej przekonani do tego, że dzielenie się z biednymi pozwala nam zrozumieć Ewangelię w najgłębszej jej prawdzie. Biedni nie są problemem, ale zasobem, z którego możemy zaczerpnąć, aby przyjąć i żyć istotą Ewangelii.

Z Watykanu, 13 czerwca 2017 r., we wspomnienie św. Antoniego z Padwy

 

Franciscus

0 

18Wrzesień2017

Autor: ks. Adam. Kategorie: Aktualności.

0 

17Wrzesień2017

Autor: ks. Adam. Kategorie: Aktualności.

0 

16Wrzesień2017

Pielgrzymka do Płok

Autor: ks. Adam. Kategorie: Aktualności.

W ostatnią Niedzielę z Naszej Parafii wyruszyła piesza pielgrzymka do Sanktuarium Matki Bożej Patronki Rodzin Robotniczych w Płokach.  Sanktuarium Matki Bożej – Patronki Polskich Rodzin Robotniczych stanowi jeden z ważniejszych ośrodków kultu maryjnego w Archidiecezji Krakowskiej, którego sława datuje się, co najmniej na pierwszą połowę XVII wieku. Największym skarbem świątyni jest cudowny obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, pochodzący z II połowy XV wieku (autor nieznany). Jest to najstarszy zabytek malarski w Trzebini. Namalowano go na desce w technice temperowej na sposób wzorowany na bizantyjskim typie ikonograficznym Hodigitrii, z wytłoczonym w kredowym pozłacanym tle motywem wici akantu. Sława obrazu płockiego spowodowała, że został on w 1982 r. ukoronowany koronami papieskimi. Drugi cenny zabytek – pochodzący z początku XIV wieku pełnowymiarowy krucyfiks – znajduje się obecnie w kościele w Psarach.

            Nasz grupa liczyła około 30 osób. Bardzo dziękujemy wszystkim, którzy podjęli pielgrzymi trud.

Żywimy wielką nadzieję, że w przyszłym roku będzie nas dużo więcej.

0 

29Sierpień2017

Autor: ks. Adam. Kategorie: Aktualności.

Odwiedziny chorych z Komunią Świętą w pierwszy piątek września od godziny 8.00

0 

28Sierpień2017

Odpust Parafialny

Autor: ks. Adam. Kategorie: Aktualności.

W Niedziele 27 sierpnia o godz. 11: 30 celebrowaliśmy Mszę św. odpustową ku czci Niepokalanego Serca NMP. Mszę świętą celebrował ks. Kan. Eugeniusz Nycz proboszcz parafii Porąbka, który obchodzi w tym roku Złoty jubileusz kapłaństwa, który w latach 80-tych budował kościół w Lgocie i tworzył tamtejszą parafię. Słowo Boże wygłosił Ks. Piotr Pilch – Wikariusz parafii Niepokalanego Serca NMP.  Kazanie rozpoczął od Jezusowego pytania z ewangelii „A wy, za kogo mnie uważacie” Kaznodzieja przypomniał, że dla człowieka wierzącego odpowiedz jest taka sama jak dla św. Piotra „Ty jesteś Mesjasz, syn Boga żywego”.  Człowiek, który żyje w łasce uświęcającej, przyjmuje sakramenty nie powinien inaczej odpowiedzieć. Przykładem dla nas jest św. Brat Albert. Wielki malarz i powstaniec styczniowy, który zaufał i odpowiedział Jezusowi, Kim jest w Jego życiu. Na owoce długo nie trzeba było czekać, bo po dzień dzisiejszy wielkie dzieło albertynów trwa w Krakowie i nie tylko. Zatem zaufajmy na nowo Bogu, który nas obdarza powołaniem i miłością. Dzisiaj w czasie odpustu powierzmy Niepokalanemu Sercu Matki Bożej nasze prośby, błagania i dziękczynienia, aby Maryja nas prowadziła przez życie razem ze swoim synem Jezusem Chrystusem.

0 

6Lipiec2017

Piesza Pielgrzymka do Częstochowy

Autor: ks. Krzysztof. Kategorie: Aktualności.

Już po raz trzeci z naszego dekanatu wyruszy grupa pieszej pielgrzymki na Jasną Górę. Pielgrzymka trwa od 7 do 11 sierpnia. Zapraszamy do duchowego i fizycznego wysiłku. Zapisy przy parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Trzebini w dniach od 1 do 6 sierpnia:

  • 01.08 – godz. 17.30 – 19.00
  • 02.08 – godz. 9.00 – 10.30
  • 03.08 – godz. 17.30 – 19.00
  • 04.08 – godz. 9.00 – 10.30
  • 05.08 – godz. 17.30 – 19.00
  • 06. 08 – po każdej Mszy św. 

 

 

0 

24Maj2017

Komunia św. 2017

Autor: ks. Krzysztof. Kategorie: Aktualności.

21 maja w naszej Parafii odbyła się I Komunia św. dzieci z klas III. Po raz pierwszy Pana Jezusa do serca przyjęli:

  1. Jan Bieńkowski
  2. Oliwia Bogacka
  3. Wiktoria Gąsiorowska
  4. Piotr Głowacz
  5. Edyta Jedlecka
  6. Michał Kamieniarz
  7. Patrycja Kijak
  8. Paweł Koffer
  9. Karol Kołodziejczyk
  10. Kamil Kozioł
  11. Nadia Kozub
  12. Karol Kurek
  13. Emilia Mazur
  14. Paweł Nartowski
  15. Zuzanna Oleś
  16. Wiktoria Pierzchała
  17. Nikola Pytlik
  18. Sara Rutkowska
  19. Miłosz Skrzypiec
  20. Mikołaj Sławski
  21. Szymon Surma
  22. Zuzanna Zwolińska
  23. Wiktoria Bartosik
  24. Mateusz Borowski
  25. Emilia Chamik
  26. Oliwia Chechelska
  27. Julian Chłopek
  28. Gabriela Chmielowska
  29. Wiktoria Ciaś
  30. Oliwier Czajczyk
  31. Kamila Dereszowska
  32. Milena Dźwigaj
  33. Piotr Grondal
  34. Kinga Iwaniec
  35. Maciej Jarosiński
  36. Gabriela Kmiecik
  37. Martyna Kurek
  38. Natalia Nowak
  39. Paweł Nowak
  40. Emilia Rychłowska
  41. Weronika Sękala
  42. Adam Sobczyk
  43. Monika Śliwińska
  44. Wiktoria Śnieżek
  45. Jakub Warkoczyński
  46. Mikołaj Wojas
  47. Nadia Żołna
  48. Julia Romańska
  49. Wiktoria Stefańska
  50. Fabian Stefański
  51. Daniel Rejdych
  52. Maciej Wysocki
  53. Wiktor Polanek
  54. Nadia Stodolak
  55. Gabriel Sznajderowski

0 

Msze św. w naszej parafii

Niedziela: 7.00, 8.30, 10.00, 11.30 i 17.00

Dzień powszedni: 6.30 i 17.00 (16.00 w czasie zimowym)

Kancelaria

Codziennie w godz. 8.00 – 9.00 (oprócz I piątku miesiąca)
W środy i piątki w godz. 18.00 – 19.00
W niedziele i święta kancelaria nieczynna

Jesteśmy także na FB

Facebook By Weblizar Powered By Weblizar

Liturgia dnia


Ciekawe strony

Licznik odwiedzin


Osoba na tej stronie to Ty!

Archiwa

Szukaj

zaloguj